"چارلی چلپلین"

بازی عشق مگر شاید و اما دارد /

در خیال آمدی و آینه ی قلب شکست /

آینه از امروز تماشا دارد /

نفس سوخته دارم به شتابید ای خلق /

قطره ای قصد نشان دادن دریا دارم /

عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت /

چه سخن ها که خدا با من تنها دارد .

"لقمان حکیم"

"ارنستو چه گوارا"

گفت به آنان که در دیروز خود مانده اند فردا را می فروشم

کمی تنها ، کمی بی کس ، کمی از یادها رفته ، خدا هم ترک ما کرده ، خدا دیگر کجا رفته !!!

 نمی دانم مرا آیا گناهی هست؟ که شاید هم به جرم آن غریبی و جدایی هست؟

مرا این گونه باور کن

« امیلی عزیز،عصر امروز به خانه تو می آیم تا تو را ملاقات کنم.      با عشق، خدا»

امیلی همان طور که با دست های لرزان نامه را روی میز می گذاشت، با خود فکر کرد که چرا خدا می خواهد او را ملاقات کند؟ او که آدم مهمی نبود. در همین فکرها بود که ناگهان کابینت خالی آشپزخانه را به یاد آورد و با خود گفت: « من، که چیزی برای پذیرایی ندارم! » پس نگاهی به کیف پولش انداخت. او فقط ۵ دلار و ۴۰ سنت داشت. با این حال به سمت فروشگاه رفت و یک قرص نان فرانسوی و دو بطری شیر خرید.

وقتی از فروشگاه بیرون آمد، برف به شدت در حال بارش بود و او عجله داشت تا زود به خانه برسد و عصرانه را حاضر کند. در راه برگشت، زن و مرد فقیری را دید که از سرما می لرزیدند. مرد فقیر به امیلی گفت: « خانم، ما خانه و پولی نداریم. بسیار سردمان است و گرسنه هستیم. آیا امکان دارد به ما کمکی کنید؟ »

امیلی جواب داد:« متاسفم، من دیگر پولی ندارم و این نان ها را هم برای مهمانم خریده ام.

مرد گفت:« بسیار خوب خانم، متشکرم» و بعد دستش را روی شانه همسرش گذاشت و به حرکت ادامه دادند.

همان طور که مرد و زن فقیر در حال دور شدن بودند، امیلی درد شدیدی را در قلبش احساس کرد. به سرعت دنبال آنها دوید: آ« آقا، خانم، خواهش می کنم صبر کنید. » وقتی امیلی به زن و مرد فقیر رسید، سبد غذا را به آنها داد و بعد کتش را درآورد و روی شانه های زن انداخت.

مرد از او تشکر کرد و برایش دعا کرد. وقتی امیلی به خانه رسید، یک لحظه ناراحت شد چون خدا می خواست به ملاقاتش بیاید و او دیگر چیزی برای پذیرایی از خدا نداشت. همان طور که در را باز می کرد، پاکت نامه دیگری را روی زمین دید. نامه را برداشت و باز کرد:

امیلی عزیز،
از پذیرایی خوب و کت زیبایت متشکرم
با عشق ، خدا

آن شخص خواست به پروانه کمک کندو با يك قیچی سوراخ پیله را گشاد کرد. پروانه به راحتی از پیله خارج شد اما جثهاش ضعیٿ و بالهایش چروکیده بودند.

آن شخص به تماشای پروانه ادامه داد . او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم شود و پرواز كند؛ اما نه تنها چنین نشد و برعكس ، پروانه ناچار شد همه عمر را روی زمین بخزد و هرگز نتوانست پرواز کند .

آن شخص مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلا برای خارج شدن از سوراخ ریز آن را خدا برای پروانه قرار داده بود تا به آن وسیله مایعی از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او امکان
پرواز دهد .

گاهی اوقات در زندگی فقط به تقلا نیاز داریم. اگر خداوند مقرر میکرد بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم فلج میشدیم ؛به اندازه کافی قوی نمیشدیم و هر گز نمی توانستیم پرواز کنیم.

روزی برای تهیه آب به جنگل رفته بود ؛ وقتی به کلبه برگشت در کمال ناباوری دید که کلبه در حال سوختن است.

به بخت بد خود لعنت فرستاد و بعد شروع به گله کردن از خدا کرد که : خدایا تو مرا در این جزیره زندانی کرده ای و حالا که من با این بدبختی توانسته ام این کلبه را برای خودم درست کنم باید اینگونه بسوزد!

مرد با همین افکار به خواب عمیقی فرو رفت .

صبح روز بعد با صدای بوق یک کشتی از خواب پرید ؛ او نجات یافته بود!
وقتی سور کشتی شد ، از ناخدا پرسید چگونه فهمیدید که من در این جزیره هستم؟

ناخدا پاسخ داد : ما علایمی را که با دود نشان می دادید دیدیم!

ديگران را از آن برخوردار سازيم.

((كارمن سيلوا))

آن بخش از یک سیستم را که می‌توان با چکش خرد کرد سخت‌افزار و آن قسمت را که فقط می‌توان به آن فحش داد، نرم‌افزار می‌گویند

 عشق آن است که يکي براي ديگري چتري شود و او هيچ وقت نداند که چرا خيس نشد

شاید این چند سحر فرصت آخرباشد!

که به مقصد برسیم ،بشناسیم خدارا وبفهمیم که یک عمرچه غافل بودیم !

می شود آسان رفت *

می شود کاری کرد که رضا باشد او*

 ای سبکبال در این راه شگرف *

 دردعای سحرت *

در مناجات خدایی شدنت *

هرگز از یاد مبر،من جامانده بسی محتاجم *

التماس دعا

 نشسته بر بساط صبحانه و آرام لقمه برمیداشت...

گفتم: ظهر شده، هنوز بساط کار خود را پهن نکرده ای؟

بنی آدم نصف روز خود را بی تو گذرانده اند...

شیطان گفت: خود را بازنشسته کرده ام. پیش از موعد!

گفتم: به راه عدل و انصاف بازگشته ای یا سنگ بندگی خدا به سینه می زنی؟

گفت: من دیگر آن شیطان توانای سابق نیستم.

دیدم انسانها، آنچه را من شبانه به ده ها وسوسه پنهانی انجام میدادم، روزانه به صدها دسیسه آشکارا انجام میدهند. اینان را به شیطان چه نیاز

يك بار خواب ديدن تو...

 به تمام عمر مي‌ارزد پس نگو...

 نگو که روياي دور از دسترس، خوش نيست... قبول ندارم

گرچه به ظاهر جسم خسته است، ولي دل دريايست...

 تاب و توانش بيش از اينهاست.

دوستت دارم و تاوان آن هرچه باشد

سالها بعد که چشمان تو عاشق مي شوند

افسوس که قصه مادربزرگ درست بود

 هميشه يکي بود و يکي نبود

 ولی حیف که من زاده امروزم

خدایا جهنمت فرداست

 پس چرا امروز میسوزم

بهشت و جهنم

بهشت توئی

مگر بهشت کجاست؟

بهشت نقطه ی اوج زیباییهاست

و تو...

یاد آور عطر بهشتی

یادت می آید؟

با خط خودت نوشتی

که دوستم داری

و من...

از هرم نفسهایت

داغ شدم

به تنهایی تک درختی

در باغ شدم!

و تو...

حرارتم آبت کرد

خسته بودی؟!...آغوش گرمم خوابت کرد

و من...

از دوریت در جهنمی سوزانم

بهشت من ، سالها درنگ کن

بدون تو لحظه ای نمی مانم

در سكوتم فريادی ست نهفته كه هرگز نمی توانم به زبان آورم

مهربانم:
 آمدنت را بهانه ی تقدير از خوبی هايت قرار دادم. اما در چند سطر كوتاه نمی توان تو را توصيف كنم. وجودم لبريز از نگاه های توست.

هنوز،

لبخندهای جاويدانت را بياد دارم گر همان لبخندها غم را از يادم ببرد

 نازنين:

 كاش امت و لحظه ها هميشه تكرار با تو بودن بود. شايد مسيرزندگی مرا به سوی نا خواسته ای ببرد ولی اين را بدان كه كوله بار خاطره ام،

تنها خاطرهای از تو خواهد بو و بس....